مقدمه: محورهای تاریخی توسط پیوندهایی که با گذشته دارند در زمان فعلی ما دارای هویت و ارزش هستند، درگذشته این محورها به عنوان شاهرگ های حیاتی شهر عمل می کردند و عملکردهای اصلی شهر در حوالی و یا امتداد این محور ها صورت می پذیرفت.؛ تا به امروز که، شاید بعضی از همان محور ها از نظر کالبدی و عملکردی به همان شکل قبل باشند و نباشند. وظیفه این نسل این خواهد بود که بتواند میراث گذشتگان را برای آیندگان باقی گذارد و با بهسازی، مرمت کالبدی و عملکردی، قوتی بر این محورها باشند.

داده و روش: این پژوهش که با مطالعات کتابخانه ای و میدانی انجام شده است و به عنوان نمونه، مسیر ورودی قدیمی شهر مشهد از قوچان با نام دروازه قوچان (بالا خیابان) با نام فعلی میدان توحید به سمت حرم مطهر امام رضا (ع) در مشهد مقدس را مورد مطالعه قرار داده که نتیجه برداشت های میدانی و بررسی50 پرسشنامه در جدول swot قرار گرفت.

یافته‌ها: این مقاله بر این است تا با بیانی از طریق بهسازی محورهای تاریخی، هویت شهرهای ایرانی- اسلامی را بازبخشد، چرا که باز توان بخشیدن به این عناصر و شاخصه ها، شکلی از شهرها را پدید می آورد که در نهایت باعث پایداری در تمام عرصه ها می گردد.

نتیجه‌گیری: با بررسی نقاط قوت و ضعف آن، ناهماهنگی کالبد این مسیر با عناصر هویت بخش محورهای تاریخی و فرهنگی در زمان معاصر مشخص شد که طبیعتاً ترمیم شکاف های موجود، نیازمند بازنگری های مدیریتی و کالبدی است.