بررسی و تحلیل برخورداری یا عدم برخورداری افراد یک جامعه از سرپناه و مسکن به این دلیل که از نیازهای اولیه انسان است، در فرایندهای برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری شهری اهمیت بسیاری دارد. بی‌توجهی به جایگاه اجتماعی مسکن و نبود نگاه سیستماتیک در فرایندهای برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری‌ها برای سیستم مسکونی می‌تواند به نابرابری فضایی (چندبعدی) بیانجامد. نابرابری فضایی می‌تواند نشأت گرفته از سیاست‌های تبیین شده توسط دولت‌ها باشد و از سویی خود سیاست‌ها هم می‌تواند منجر به بروز نابرابری فضایی در حوزه مسکن شود.با توجه به پیوند متقابل بین سیاست‌های مسکن و نابرابری فضایی و لزوم ارزیابی پیوندهای بین این دو عامل، این مطالعه در قالب یک مطالعه نظام‌مند به دنبال تبیین یک چارچوب نظری منسجم بین سیاست‌های مسکن وتاثیر آن بر نابرابری فضایی می‌باشد. روش این پژوهش به‌صورت تحلیل محتوی بوده و بر همین مبنا 120 مقاله مرتبط با سیاست‌گذاری و نابرابری مسکن (فضایی) طی بازه زمانی 2016-2022 مستخرج وگردآوری و تحلیل داده‌ها، از روش مرور نظام‌مند استفاده‌شده است. نتایج پژوهش بیانگر ارتباط عمیق و پیوند ناگسستنی بین سیاست‌گذاری‌های مسکن و نابرابری (فضایی) به وجود آمده در این حوزه می‌باشد؛ به‌گونه‌ای که سیاست‌گذاری می‌تواند بر قیمت، کیفیت، تراکم و میزان دسترسی و برخورداری افراد تأثیرگذار باشد و این عامل‌ها خود می‌تواند به گسترش نابرابری بخصوص نابرابری فضایی در حوزه مسکن منجر شود.در یک جمع‌بندی کلی می‌توان چنین استنباط نمود که مطالعات انجام‌شده در حوزه سیاست‌گذاری و نابرابری فضایی مبین این موضوع است که مؤلفه‌ها ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند و نمی‌توان بین دو حوزه سیاست‌گذاری و نابرابری تفکیک قائل شد